Krien Goes Blog

Beste lezers,

Iedereen die graag nog even nostalgisch terugkijkt op zijn/haar jeugdjaren, zal deze website geweldig vinden!  Zet je computer aan en droom even weg naar vroeger...

www.disneyscreencaps.com

xx Krien

 Ik rijd veel te snel de weg op en word even later geflitst. Mijn handen klemmen zich rond het stuur van de jeep en ik voel zweet parelen op mijn voorhoofd. Waarom moest ze nu net mij uitkiezen? Ik die nooit een vlieg kwaad doe, zelfs drie keer per dag mijn tanden poets en vrijwilligerswerk doe in het rusthuis in de buurt. Ik vloek en probeer de krop in mijn keel weg te slikken. Ik wacht voor een rood licht en sla dan af naar links, een verlaten bospad in. Na ongeveer honderd meter stop ik bruusk. Een konijntje stuift over de weg. Ik zucht, leg mijn hoofd op het stuur neer en begin te wenen.

Ah, de geneugten van een tweeling! Dubbel zoveel luiers met dubbel zoveel inhoud, dubbel zoveel gehuil, en twee keer zo weinig slaap. Vaak beginnen twee geliefden niet aan kinderen met de gedachte “Wij willen een tweeling!”. De meesten onder hen zijn dan ook verrast, aangenaam of niet, wanneer ze van de gynaecoloog vernemen dat er niet één, maar twee kleintjes op komst zijn.

Eens de toekomstige ouders over de eerste schok heen zijn, valt het allemaal wel mee. Je koopt gewoon twee bedjes, twee tutjes, twee knuffels,… Maar je krijgt ook twee keer zoveel geschenken en mag nu zelfs twee namen uitkiezen (ieder kan dan één naam kiezen, dus dat is al ruzie bespaard).

Maar wat nu écht het allerleukste is aan een tweeling, is dat ze een erg speciale band hebben met elkaar. En dat kan ver gaan. Zo zullen ze bijvoorbeeld hun eigen taaltje ontwikkelen, met alle gevolgen van dien. Voor het geval je een tweeling verwacht, is het misschien een goed idee onderstaand filmpje grondig te bestuderen en eventueel proberen te vertalen. Kwestie van later te kunnen meepraten aan tafel.

xx Krien

... au chocolat!

Beste lezers,

Belangrijk hoogtepunt in mijn jong leven: gisteren bereidde ik mijn allereerste moelleux au chocolat. Met behulp van Jeroen Meus weliswaar. Het begon allemaal in Egypte. Zoals jullie wel weten (of niet weten) bestaat er een tv-zender die Vlamingen en Nederlanders voorziet van "het Beste van Vlaanderen en Nederland" wanneer je je in het buitenland bevindt, namelijk BVN. Ik denk wel dat iedereen het ermee eens dat Egypte behoort tot het buitenland. 

In ieder geval, op een bijzonder goede dag verscheen er plots "Zo dadelijk op BVN: Dagelijkse Kost met Jeroen Meus" op het televisiescherm. Naar dit programma had ik in België zelfs nog niet gekeken. De befaamde Jeroen Meus die zogezegd poepsimpele en oerdegelijke maar nog steeds gesofisticeerde en vooral heel erg lekkere gerechtjes maakt in geen tijd. Dat zullen we nog wel eens zien. Ik moet toegeven, dat heb ik toen ook gezien. Het begon al meteen met de titel van de lekkernij van vandaag: "Moelleux van chocolade die altijd lukt". Dat was al voldoende. En dan deze zin: "Uiteraard hebben we chocolade nodig...", al bij de 13e seconde! Ja, ik was verkocht.

Eenmaal thuis van Egypte googelde ik dit receptje. Als een donderslag bij heldere hemel was de inkt van de printer toch wel op zeker!? Maar niets kon me stoppen. Vlug nam ik pen en papier en kribbelde ik het recept over op een blad papier. Dan spurtte ik naar de moeder des huizes toe om alle ingrediënten te checken. Nog 4 eieren en een spuitzak tekort. "Waarom kijk je niet gewoon in dat kookboek?", merkte mijn mama op. Ik draaide mijn hoofd een kwartslag en zag Jeroen Meus me vriendelijk toelachen met een hoop wortels in zijn armen vanop een kookboek met de volgende titel: "Dagelijkse kost".

Eens alle ingrediënten verzameld waren, begon ik er enthousiast aan. Enkel met de spuitzak waren enkele kleine beginnersprobleempjes. Uiteraard verwaarloosbaar. Toen de cakejes uit de oven kwamen zagen ze er best oké uit. Daarna proefde ik en jawel, er liep vloeibare chocolade uit mijn cakeje. Al bij al dus degelijk gelukt, enkel met het rijzen is iets fout gegaan. Conclusie: do try this at home!

Waarschuwing: het is wel een caloriebommetje...

xx Krien

Hoi lezers!

Vandaag spijtig genoeg zoals Wim Oosterlinck het zou zeggen op Q-Music: "Droevig dierennieuws". Deze ochtend wilde ik de banden van een fiets oppompen. Ik begon mijn tocht naar het fietsenhok en net toen ik de deurklink naar beneden wilde drukken, zag ik het arme schaapje. Het was natuurlijk geen schaap dat daar lag, maar een klein muisje. Ik knielde neer en keek er naar. Er was werkelijk niets beangstigends aan. Ik hoor nu al mensen denken: "Bah, een dode muis! Vast vol maden en helemaal opengereten door roofvogels... Vast een bloedbad!" Wel, die mensen moet ik helaas teleurstellen. Blijkbaar is de biotoop van menig 'Grote Condoradelaar' niet in onze buurt gevestigd. En neen, ik woon ook niet vlak naast Planckendael. Dan die maden. Het muisje ligt er nog niet lang vermoed ik. Het heeft geen schrammetje en er was ook geen spoor te bekennen van een vlieg, maad, worm, wesp, duizendpoot, tropische spin, of enig ander insect of geleedpotig dier.

En by-the-by, alle mensen die bang zijn voor muizen, raad ik aan eens een kijkje te komen nemen. Het beestje is echt enorm adorabel en je hart dat eens van steen werd ten gevolge van het aanschouwen van dit knaagdier, zal nu smelten van medelijden.

R.I.P. Little Mouse

xx Krien

P.S.: Voor wie wil weten wat er daarna met het muisje gebeurd is: mijn vader heeft het vermoedelijk gevierendeeld toen hij het met een schup wilde oppakken, ook al zegt hij van niet... 

Binnen minder dan een maand studeer ik af. Dit betekent dat er  al enkele laatste keren geweest zijn, maar dat er ook nog veel moeten komen.

Welke laatste keren er zoal al geweest zijn? Deze vrijdag heb ik bijvoorbeeld mijn laatste les Godsdienst ooit gehad. Gezien de leerkracht is dit wel spijtig. Een vak dat ik (mede dankzij) de leerkracht absoluut NIET zal missen is Wiskunde (wat had je dan gedacht?). Ook heb ik mijn laatste examen ongeziene vertaling van Latijn al achter de rug. Maar niet getreurd, dat van Grieks moet nog komen  . De laatste keer examens is ook nog niet meteen voor vandaag.

De vreemdste laatste keer zal vooral zijn wanneer ik zal beseffen dat ik die school voorlopig eventjes niet meer zal binnenstappen. Het wordt toch een soort van afscheid. Niet moeilijk, ik heb er elf jaar doorgebracht. Elf jaar waarvan ik dacht dat er ooit wel een einde aan zou komen, maar toch zo snel niet. Elf jaar zwoegen en vloeken op school in het algemeen (ik denk dat iedereen zich daarin wel herkent) maar ook ontzettend veel plezier maken met vrienden én bepaalde toffe leerkrachten.

Maar kom, genoeg geblijt/gebleit (kent iemand hier de juiste spelling van?) nu.

Binnen minder dan een maand studeer ik af. Dit betekent dat er een heleboel eerste keren op me af zullen komen.

x Krien

Dit is het einde, dat doet de deur dicht
Er zijn geen woorden voor, ja dat is tra la la la

“Zozo, en waar wilde jij heengaan?”, vraagt ze poeslief. Zou ik liegen? Ja, voor mijn eigen bestwil. “Ik ga boodschappen doen.”, antwoord ik zo normaal mogelijk. Cynthia laat haar blik over de auto glijden. “Waarom die sporttas?”, vraagt ze achterdochtig. Daar weet ik wel iets op. “Dat zijn jouw vuile kleren. Je hebt gisteren overgegeven, weet je nog wel?”, probeer ik. “Ik breng ze naar het wassalon.” Ze knikt goedkeurend en laat de steen vallen. “Zorg ervoor dat je snel terug bent,” zegt ze geërgerd, “want je weet wat er anders gebeurt…”. Een dun lachje vormt zich op haar gezicht. Ik wil het niet toegeven, maar ze heeft een zekere macht over mij. Ik start de motor en vertrek. In de achteruitkijkspiegel zie ik dat ze zich omdraait en vrolijk terugwandelt naar het huis. Ik moet hier dringend weg.