12-07-11

R.I.P. Little Mouse

Hoi lezers!

Vandaag spijtig genoeg zoals Wim Oosterlinck het zou zeggen op Q-Music: "Droevig dierennieuws". Deze ochtend wilde ik de banden van een fiets oppompen. Ik begon mijn tocht naar het fietsenhok en net toen ik de deurklink naar beneden wilde drukken, zag ik het arme schaapje. Het was natuurlijk geen schaap dat daar lag, maar een klein muisje. Ik knielde neer en keek er naar. Er was werkelijk niets beangstigends aan. Ik hoor nu al mensen denken: "Bah, een dode muis! Vast vol maden en helemaal opengereten door roofvogels... Vast een bloedbad!" Wel, die mensen moet ik helaas teleurstellen. Blijkbaar is de biotoop van menig 'Grote Condoradelaar' niet in onze buurt gevestigd. En neen, ik woon ook niet vlak naast Planckendael. Dan die maden. Het muisje ligt er nog niet lang vermoed ik. Het heeft geen schrammetje en er was ook geen spoor te bekennen van een vlieg, maad, worm, wesp, duizendpoot, tropische spin, of enig ander insect of geleedpotig dier.

En by-the-by, alle mensen die bang zijn voor muizen, raad ik aan eens een kijkje te komen nemen. Het beestje is echt enorm adorabel en je hart dat eens van steen werd ten gevolge van het aanschouwen van dit knaagdier, zal nu smelten van medelijden.

R.I.P. Little Mouse

xx Krien

 

 

P.S.: Voor wie wil weten wat er daarna met het muisje gebeurd is: mijn vader heeft het vermoedelijk gevierendeeld toen hij het met een schup wilde oppakken, ook al zegt hij van niet... 

10:19 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muis, mouse, little, r.i.p. |  Facebook

28-05-11

Laatste keren, eerste keren

Binnen minder dan een maand studeer ik af. Dit betekent dat er  al enkele laatste keren geweest zijn, maar dat er ook nog veel moeten komen.

Welke laatste keren er zoal al geweest zijn? Deze vrijdag heb ik bijvoorbeeld mijn laatste les Godsdienst ooit gehad. Gezien de leerkracht is dit wel spijtig. Een vak dat ik (mede dankzij) de leerkracht absoluut NIET zal missen is Wiskunde (wat had je dan gedacht?). Ook heb ik mijn laatste examen ongeziene vertaling van Latijn al achter de rug. Maar niet getreurd, dat van Grieks moet nog komen Knipogen . De laatste keer examens is ook nog niet meteen voor vandaag.

De vreemdste laatste keer zal vooral zijn wanneer ik zal beseffen dat ik die school voorlopig eventjes niet meer zal binnenstappen. Het wordt toch een soort van afscheid. Niet moeilijk, ik heb er elf jaar doorgebracht. Elf jaar waarvan ik dacht dat er ooit wel een einde aan zou komen, maar toch zo snel niet. Elf jaar zwoegen en vloeken op school in het algemeen (ik denk dat iedereen zich daarin wel herkent) maar ook ontzettend veel plezier maken met vrienden én bepaalde toffe leerkrachten.

Maar kom, genoeg geblijt/gebleit (kent iemand hier de juiste spelling van?) nu.

Binnen minder dan een maand studeer ik af. Dit betekent dat er een heleboel eerste keren op me af zullen komen.

x Krien

 

Dit is het einde, dat doet de deur dicht
Er zijn geen woorden voor, ja dat is tra la la la

08:53 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: school |  Facebook

09-07-10

Een duister kantje aan het wonderschone Parijs

Onlangs was ik in Parijs. Ongetwijfeld een hele mooie stad. De “highlights” heb ik allemaal gedaan. Zo kwam het dat de Eiffeltoren natuurlijk niet ontbrak op mijn lijstje met bezienswaardigheden. De voorlaatste dag van mijn verblijf in de lichtstad was het zover.


 

Het was vier uur in de namiddag, snikheet, en de verzengende zon brandde hevig (overladen beschrijving misschien, maar het was echt wel HEEL warm) terwijl we aanschoven om de lift te nemen tot aan het hoogste verdiep van de Tour Eiffel. We hadden op voorhand al kaartjes gekocht om zo een te lange file te kunnen vermijden. Dat bleek te werken. Onze rij bewoog zich met een slakkengangetje voort. Nu denk je waarschijnlijk: “Euhm, zo snel lijkt me dat nu ook weer niet…” Maar geloof me vrij, vergeleken met de andere rij (diegene voor de mensen zonder kaartjes) was die van ons een TGV.

Nog eventjes een laatste hindernis: zakken laten controleren en doorheen zo’n metalen “deur” als op de luchthaven lopen. Ik ben altijd zenuwachtig als ik door zo’n poort stap. Ik denk altijd dat ofwel mijn broekknop, ofwel mijn horloge, ofwel iets anders (misschien heb ik toch een mes in mijn schoen verstopt?) voor een oorverdovende “biep” zal zorgen, waarna iedereen je dan aankijkt alsof je een terrorist bent die van plan is hun heerlijke gezinsuitje te verpesten door de Eiffeltoren eventjes op te blazen. Toen was het zover. Ik liep een beetje voorovergebogen door de detector heen, en … geen “biep”! Zo, toch al één mogelijke terrorist op hét monument van Parijs minder.

De lift. Zoveel mogelijk mensen tegelijk in dat bakje persen totdat het maximumgewicht bereikt is. Allerlei geuren, van zweet tot overdreven walmen van parfum, komen tezelfdertijd op je af. Plakkerige T-shirts, buggy’s, overdreven bezorgde moeders, allemaal willen ze een plekje in de lift. Daar stond ik dus ergens tussen.



Een tweede lift. Wat een leuke verrassing! We mogen nogmaals in zo’n klein, verstikkend kotje gaan staan. En, de kers op de taart, we mogen er ook nog eens een halfuur voor gaan aanschuiven! Wauw, dit is vast mijn geluksdag.

Terwijl ik stond te wachten en door het doolhof van ijzeren paaltjes zigzagde, merkte ik achter me een eigenaardig drietal op. Ik kreeg er een verkeerd gevoel bij, het is moeilijk te beschrijven. De personen zelf zijn dat anders wel. Het waren twee Aziatische vrouwen en een blanke man. Buiten het feit dat ze beiden Aziatisch waren, hadden de twee vrouwen ook allebei een enorme zonnebril bij zich. Ik begin bij de eerste vrouw. Ze was een travestiet (ik heb niets tegen travestieten!). Ze droeg een grote ronde zonnebril, die vanboven heel erg donker was en naar beneden toe lichter werd. Ze had een litteken op haar gezicht, boven haar bovenlip, en een litteken op haar arm, alsof er een groot stuk vel weggesneden was. Ze had lang zwart haar, dat bovenaan een beetje roodroze gekleurd was (vermoedelijk een pruik?). Haar haar was samengebonden in een lage paardenstaart. Verder droeg ze een zwart T-shirt en een zwarte, nauwzittende broek, waarin ze propjes had gestoken om een rond achterwerk te veinzen. Dat viel me meteen op, omdat dit ervoor zorgde dat het een hobbelig oppervlak was. Ze had een enge, diepe, maar vooral zware lach. De tweede vrouw was geen travestiet. Ze droeg net zo’n grote zonnebril en ook haar haar werd bijeengehouden door een elastiek. Haar kleding bestond uit een lichtblauw topje met dikke bandjes (geen spaghettibandjes, maar ook niet schouderbedekkend) en een kniehoge blauwe broek. De schoenen van beide vrouwen heb ik niet kunnen zien. De man, die het gezelschap vervolledigde, was het lief van de vrouw (niet van de travestiet dus). Hij torende boven hen uit, vooral boven zijn “geliefde”, aangezien de travestiet ook groot was. Hij droeg een wit T-shirt met lange mouwen en een witte kniebroek. Hij was kaalgeschoren en had een tatoeage op de zijkant van zijn hoofd. Ook zijn schoeisel lag voor mij niet binnen oogbereik. Het trio at iets, koekjes denk ik, uit een witte papieren zak. Ik hoopte maar dat ik niet bij hen in de lift zou moeten zitten. Dit was niet het geval en ik stapte rustig de lift in zonder vrees. Voordat ik weer uitstapte zag ik nog net het bordje: “ATTENTION PICKPOCKETS”, dus ik besloot extra op mijn spullen, een heupzakje, te letten.




 

Na boven de ronde gedaan te hebben, genoten te hebben van het mooie uitzicht, en wat foto’s getrokken te hebben, kwam een van mijn zussen naar mij om te vertellen dat er iemand, een vrouw met een grote zonnebril, haar hand in haar zak had gestoken. Gelukkig had er niets in haar broekzak gezeten. Grote zonnebril, dat deed me ergens aan denken, maar ik kon het niet meteen plaatsen. Mijn zus wist ook niet meer hoe ze eruit had gezien, aangezien de dief meteen weggelopen was.

Vervolgens schoven we aan om de lift naar beneden te nemen. Dit keer hield ik mijn zakje vast alsof mijn leven er vanaf hing. Mij zouden ze niet hebben, ze moesten maar eens proberen. En dat deden ze ook.

Op het moment dat het gebeurde stond ik tegen de muur, vlakbij het raam aan te schuiven. Opeens zag ik dat het drietal ook de lift wilde nemen, ze stonden wat verder achter ons. Ik voelde dat de travestiet naar mijn zakje lonkte en ik greep het nog wat steviger vast. De travestiet wurmde zich door de massa heen tot bij mij en deed alsof ze een foto wilde nemen van het uitzicht. Ze bleef welgeteld twee seconden staan, wel erg kort om een goede foto te kunnen trekken. Toen wist ik wel zeker dat ze op iets anders uit was dan een leuk kiekje voor in het vakantiealbum. Ze zag dat mijn zakje goed bewaakt werd en schudde haar hoofd naar de andere twee, terwijl ze “non” riep. Ze gaf het op en ging weer bij de rest van haar groepje staan.

Daarna vroeg ik mijn zus of het die vrouw was die haar had proberen te bestelen. Ze antwoordde dat het de andere vrouw (niet de travestiet) geweest was. We verwittigden meteen de rest van onze groep. Blijkbaar hadden ze het nog een paar keer geprobeerd…

Maar voor de rest was Parijs echt wel de moeite!


Et, n’oubliez jamais: ATTENTION PICKPOCKETS!

x


 

11:34 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: parijs, pickpockets |  Facebook

26-06-10

Der grosse Liebe

Dag beste lezers!

 

Allereerst mijn verontschuldigingen voor de schrijffout in de titel. "Grosse" zou met een Griekse bèta gechreven moeten zijn. Helaas weet ik niet hoe ik dat hier moet doen. (TIP: als jij het wel weet, vertel het me!) En het lidwoord, daar ben ik ook niet echt zeker van.

 

Laatst had ik een gesprek met een vriendin over "der grosse Liebe", de ware. Bestaat hij/zij, dat is de hamvraag. Hoeveel mensen in jouw omgeving hebben hun ware liefde gevonden en zijn honderd, wat zeg ik, 957020754% zeker dat hij/zij de prins op het witte paard/de prinses in de witte jurk is? Hoe weet je zeker dat je de juiste gevonden hebt? Verliefd worden, breekt dat niet jouw kritisch-zijn tegenover de andere af? Hoe weet je zeker dat er nog iemand anders op deze blauwe bol rondzwerft, op zoek naar JOU? En als dat dan zo is, kom je hem ooit tegen? Is het lot je goedgezind?

 

Een hele boterham hé? Als je een mening/antwoord/vraag hebt in verband met deze stellingen/vragen, reageer dan aub.

 

x Krien

 

14:01 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

27-05-10

"Stupeurs et tremblements" van Amélie Nothomb

Dag beste lezers!

Alvast hartelijk bedankt voor de blijkbaar vele bezoekjes die jullie brengen aan mijn blogje. Zoals je misschien al wel gemerkt hebt staat de teller al op 45500 en meer! Wauw!

Maar goed, genoeg gezaagd (en opgeschept). Mijn vraag naar jullie toe: heeft er iemand al het boek "Stupeurs et tremblements" van Amélie Nothomb gelezen? Zoja, zou je dan aub een kleine recensie kunnen schrijven? Ik moet het boek voor Frans lezen en heb er mondelinge overhoring over.

Alvast bedankt (nog eens)!

P.S.: Ik heb nog een boek klaar waar ik jullie graag over zou willen horen!

x

18:20 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

24-05-10

Mooi gedicht

Beste lezers,

Onlangs was ik voor een groepswerk Engels poëzie aan het opzoeken. Hierbij kwam ik uit bij een heel mooi gedichtje:

If I Adore You

~

If I adore You out of fear of Hell, burn me in Hell!
If I adore you out of desire for Paradise,
Lock me out of Paradise.
But if I adore you for Yourself alone,
Do not deny to me Your eternal beauty. 

van: Rabia al Basri

Als je een goede website zoekt met voornamelijk Engelstalige dichters:

http://www.poetseers.org

x

 

17:15 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

19-05-10

Diagnose: water in het binnenoor

Dag beste lezers,

Heb je last van oorsuizingen, oorpijn, een verstopte neus en/of hoofdpijn? Heb je een 'snotkop' en voel je dat je helemaal dicht zit? Dan bestaat de kans dat je opgescheept zit met sinusitis (ontsteking van de neusbijholten). Daaruit ontstaat ook eventueel nog 'water in je binnenoor'.

Dit betekent: Sinutab nemen, zakdoek bij de hand hebben voor overtollig snot, en ook geen LO (Lichamelijke Opvoeding) meer voor de komende dagen.

Dit laatste kan voor problemen zorgen. Bekijk eventjes de volgende conversatie.

"Meneer, ik heb water in mijn binnenoor en mag van de dokter niet meedoen met de LO-les." "Ah ja?" (in de zin van 'welke smoezen gaan ze nog verzinnen om niet mee te hoeven doen') "Ik heb een briefje van de dokter hoor!" (in orde)

Wat er dan natuurlijk gebeurt is het volgende: de normaal o-zo-saaie LO-les wordt opeens o-zo-leuk. De LO-leerkracht heeft beslist om piramides te bouwen of om (oh nostalgie!) 'reisje rond de wereld' te spelen.

Ach, je moet er iets voor over hebben, voor deze zeldzame aandoening...

x

18:34 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende