09-07-10

Een duister kantje aan het wonderschone Parijs

Onlangs was ik in Parijs. Ongetwijfeld een hele mooie stad. De “highlights” heb ik allemaal gedaan. Zo kwam het dat de Eiffeltoren natuurlijk niet ontbrak op mijn lijstje met bezienswaardigheden. De voorlaatste dag van mijn verblijf in de lichtstad was het zover.


 

Het was vier uur in de namiddag, snikheet, en de verzengende zon brandde hevig (overladen beschrijving misschien, maar het was echt wel HEEL warm) terwijl we aanschoven om de lift te nemen tot aan het hoogste verdiep van de Tour Eiffel. We hadden op voorhand al kaartjes gekocht om zo een te lange file te kunnen vermijden. Dat bleek te werken. Onze rij bewoog zich met een slakkengangetje voort. Nu denk je waarschijnlijk: “Euhm, zo snel lijkt me dat nu ook weer niet…” Maar geloof me vrij, vergeleken met de andere rij (diegene voor de mensen zonder kaartjes) was die van ons een TGV.

Nog eventjes een laatste hindernis: zakken laten controleren en doorheen zo’n metalen “deur” als op de luchthaven lopen. Ik ben altijd zenuwachtig als ik door zo’n poort stap. Ik denk altijd dat ofwel mijn broekknop, ofwel mijn horloge, ofwel iets anders (misschien heb ik toch een mes in mijn schoen verstopt?) voor een oorverdovende “biep” zal zorgen, waarna iedereen je dan aankijkt alsof je een terrorist bent die van plan is hun heerlijke gezinsuitje te verpesten door de Eiffeltoren eventjes op te blazen. Toen was het zover. Ik liep een beetje voorovergebogen door de detector heen, en … geen “biep”! Zo, toch al één mogelijke terrorist op hét monument van Parijs minder.

De lift. Zoveel mogelijk mensen tegelijk in dat bakje persen totdat het maximumgewicht bereikt is. Allerlei geuren, van zweet tot overdreven walmen van parfum, komen tezelfdertijd op je af. Plakkerige T-shirts, buggy’s, overdreven bezorgde moeders, allemaal willen ze een plekje in de lift. Daar stond ik dus ergens tussen.



Een tweede lift. Wat een leuke verrassing! We mogen nogmaals in zo’n klein, verstikkend kotje gaan staan. En, de kers op de taart, we mogen er ook nog eens een halfuur voor gaan aanschuiven! Wauw, dit is vast mijn geluksdag.

Terwijl ik stond te wachten en door het doolhof van ijzeren paaltjes zigzagde, merkte ik achter me een eigenaardig drietal op. Ik kreeg er een verkeerd gevoel bij, het is moeilijk te beschrijven. De personen zelf zijn dat anders wel. Het waren twee Aziatische vrouwen en een blanke man. Buiten het feit dat ze beiden Aziatisch waren, hadden de twee vrouwen ook allebei een enorme zonnebril bij zich. Ik begin bij de eerste vrouw. Ze was een travestiet (ik heb niets tegen travestieten!). Ze droeg een grote ronde zonnebril, die vanboven heel erg donker was en naar beneden toe lichter werd. Ze had een litteken op haar gezicht, boven haar bovenlip, en een litteken op haar arm, alsof er een groot stuk vel weggesneden was. Ze had lang zwart haar, dat bovenaan een beetje roodroze gekleurd was (vermoedelijk een pruik?). Haar haar was samengebonden in een lage paardenstaart. Verder droeg ze een zwart T-shirt en een zwarte, nauwzittende broek, waarin ze propjes had gestoken om een rond achterwerk te veinzen. Dat viel me meteen op, omdat dit ervoor zorgde dat het een hobbelig oppervlak was. Ze had een enge, diepe, maar vooral zware lach. De tweede vrouw was geen travestiet. Ze droeg net zo’n grote zonnebril en ook haar haar werd bijeengehouden door een elastiek. Haar kleding bestond uit een lichtblauw topje met dikke bandjes (geen spaghettibandjes, maar ook niet schouderbedekkend) en een kniehoge blauwe broek. De schoenen van beide vrouwen heb ik niet kunnen zien. De man, die het gezelschap vervolledigde, was het lief van de vrouw (niet van de travestiet dus). Hij torende boven hen uit, vooral boven zijn “geliefde”, aangezien de travestiet ook groot was. Hij droeg een wit T-shirt met lange mouwen en een witte kniebroek. Hij was kaalgeschoren en had een tatoeage op de zijkant van zijn hoofd. Ook zijn schoeisel lag voor mij niet binnen oogbereik. Het trio at iets, koekjes denk ik, uit een witte papieren zak. Ik hoopte maar dat ik niet bij hen in de lift zou moeten zitten. Dit was niet het geval en ik stapte rustig de lift in zonder vrees. Voordat ik weer uitstapte zag ik nog net het bordje: “ATTENTION PICKPOCKETS”, dus ik besloot extra op mijn spullen, een heupzakje, te letten.




 

Na boven de ronde gedaan te hebben, genoten te hebben van het mooie uitzicht, en wat foto’s getrokken te hebben, kwam een van mijn zussen naar mij om te vertellen dat er iemand, een vrouw met een grote zonnebril, haar hand in haar zak had gestoken. Gelukkig had er niets in haar broekzak gezeten. Grote zonnebril, dat deed me ergens aan denken, maar ik kon het niet meteen plaatsen. Mijn zus wist ook niet meer hoe ze eruit had gezien, aangezien de dief meteen weggelopen was.

Vervolgens schoven we aan om de lift naar beneden te nemen. Dit keer hield ik mijn zakje vast alsof mijn leven er vanaf hing. Mij zouden ze niet hebben, ze moesten maar eens proberen. En dat deden ze ook.

Op het moment dat het gebeurde stond ik tegen de muur, vlakbij het raam aan te schuiven. Opeens zag ik dat het drietal ook de lift wilde nemen, ze stonden wat verder achter ons. Ik voelde dat de travestiet naar mijn zakje lonkte en ik greep het nog wat steviger vast. De travestiet wurmde zich door de massa heen tot bij mij en deed alsof ze een foto wilde nemen van het uitzicht. Ze bleef welgeteld twee seconden staan, wel erg kort om een goede foto te kunnen trekken. Toen wist ik wel zeker dat ze op iets anders uit was dan een leuk kiekje voor in het vakantiealbum. Ze zag dat mijn zakje goed bewaakt werd en schudde haar hoofd naar de andere twee, terwijl ze “non” riep. Ze gaf het op en ging weer bij de rest van haar groepje staan.

Daarna vroeg ik mijn zus of het die vrouw was die haar had proberen te bestelen. Ze antwoordde dat het de andere vrouw (niet de travestiet) geweest was. We verwittigden meteen de rest van onze groep. Blijkbaar hadden ze het nog een paar keer geprobeerd…

Maar voor de rest was Parijs echt wel de moeite!


Et, n’oubliez jamais: ATTENTION PICKPOCKETS!

x


 

11:34 Gepost door Krien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: parijs, pickpockets |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.