24-08-10

Kortverhaal Deel 2

 

Paulien boog zich zachtjes naar voren, zodat haar glanzende donkerblonde haren met een gouden schijn van haar schouders af vielen. Haar haar was zo lang dat het tot aan de achterkant van haar knieën kwam. Ik zou nooit het geduld hebben gehad om maar liefst twee jaar niet naar de kapper te gaan. Paulien was een groot, normaal gebouwd meisje van dertien jaar oud met donkere ogen en perfect gevormde lippen. Door haar waren we hier terecht gekomen. “Ik heb het hen nog gevraagd, maar ik mocht niet… Sorry.”, zei ze met pijn in haar stem. En of ze er spijt van had. Het was nu al weer een dag geleden dat ze gedoucht had en hoewel wij er niets van merkten (of roken beter gezegd), vond zij het afschuwelijk. Ik zuchtte. “Paulien, stop daarover. We hebben nu wel belangrijker zaken aan ons hoofd. De poetsvrouw bijvoorbeeld?”, zei ik op mijn beurt met ergernis in mijn schorre stem. Ik had deze nacht niet goed geslapen en dat had zijn uitwerking niet gemist. Kuchend nam ik nog een slok van mijn glas water, dat ondertussen bijna leeg was. Ik hoorde een klik uit de gang komen. Moeder liet de verantwoordelijke van de “Bond Der Poetsvrouwen” uit.

x Krien

 

19:15 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.