26-08-10

Kortverhaal Deel 3

 

De deur viel met een smak dicht en Paulien draaide zich verschrikt om naar de richting van het geluid. Ik kon de angst aflezen van haar blik. Haar grote bruine ogen stonden alert en hielden de omgeving nu extra nauwlettend in het oog. “Zijn ze… weg?”, vroeg de enige jongen in ons gezelschap aarzelend. Bentosi was onze veertienjarige, Mexicaanse buurjongen. Hij was donker van huidskleur en zijn ogen hadden een diepbruine kleur. Met zijn grote gestalte kon hij makkelijk doorgaan voor een man van zeventien, bijna achttien jaar. Hij had een duidelijke kaaklijn en fijne gelaatstrekken. Hij was niet onaantrekkelijk en daar was hij zichzelf erg goed van bewust. Paulien en ik ook, trouwens. Mijn zusje had heel even iets met hem gehad, maar door geheime omstandigheden (geen van beide repte er met een woord over) waren ze “uit elkaar gegroeid”. Ik keek om me heen. We zaten hier natuurlijk wel erg in het zicht. Om antwoord te geven op Bentosi’s prangende vraag, zei ik vertwijfeld: “Euhm… Ik denk dat één van de twee weg is. De poetsvrouw zelf is naar boven gegaan.” Dat leidde ik af uit de zware stappen die ik de trap had horen opgaan. Onze nieuwe poetsvrouw was namelijk niet één van de lichtste. Hoogstwaarschijnlijk hadden ze, moeder en vader, haar ingehuurd om haar postuur. Laat me het even uitleggen. Wij waren nu niet bepaald engeltjes op het vlak van poetsvrouwen. Paulien, Bentosi en ik hadden een clubje opgericht. PMD. Poetsvrouw Moet Door. Ik kan me levendig voorstellen hoe jij je nu voelt. Wat een rotkinderen zijn dat! Geloof me, elke poetsvrouw die wij gehad hebben, is uit de weg geruimd. Met reden. De één had een enorme pukkel op haar neus, de ander droeg altijd roze kleding (Bentosi had het daar niet zo voor), de volgende was te mager, de daaropvolgende had een bril… Erg vermoeiend.

x Krien!

 

10:13 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.