04-01-11

Ode aan Louboutin

Ik moest echt stoppen en gaan kijken. Ik kon gewoon niet anders. En toen ik er recht voor stond, kon ik het écht niet laten. Ik wist dat ik vanaf het eerste moment verloren zou zijn. Het brandende verlangen was zoveel sterker dan mijn rationeel verstand dat me op dat moment grondig in de steek liet. Echt waar, mijn oog viel er op en ik was compleet van de kaart. Het sleurde me van de ene kant van de straat naar de andere, waar het zo oogverblindend en onmogelijk mooi stond te wezen. Zo zacht en zwart en torenhoog, wie zou dat nu kunnen weerstaan? Vergeet de uitvinding van het warme water en de gloeilamp. Dit stelde zoveel meer voor! En dan vermeldde ik nog niet eens dat hemelse vleugje rood. Je zou haast denken dat het te mooi was om waar te zijn.

Ik nam snel een beslissing en hakte vastbesloten de gordiaanse knoop door. Ik kocht mijn eerste paar Louboutins (en bedacht daarna een oplossing voor de volgende paar maanden huur van mijn appartement).

 

 

 

Dit verhaal was fictie, spijtig genoeg.

15:03 Gepost door Krien in Mode, Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: louboutin, schoenen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.