19-03-11

De deur viel met een smak dicht (kortverhaal deel 2)

In de “voortuin”, die bestaat uit wat sparren en lokale grasplekken, staat mijn jeep glimmend in de zon op me te wachten. Cynthia zal voortaan zelf voor vervoer moeten zorgen, lach ik bij mezelf. Ik gooi de sporttas op de achterbank en installeer mezelf voor het stuur. Terwijl ik de lange laan inrijd die uitkomt bij ons “huis”, begin ik weer te twijfelen. Hoe moet ik het haar vertellen? Ik moet haar op de een of andere manier proberen gerust te stellen, anders draait ze sowieso door. Ik zeg haar gewoon dat haar geheim veilig is bij mij. Dat we geen contact meer zullen hebben maar dat ik haar nooit zal verraden. Zou ze dat slikken? Nu moest ik even slikken.

Aan het einde van de laan staat iemand. Rustig blijven. Gewoon doorrijden, ze kan je niets doen nu. Terwijl ik Cynthia nader zie ik een schaduw over haar gezicht glijden. Ze zal waarschijnlijk al verwacht hebben dat ik wilde weggaan. Ik verminder mijn snelheid wanneer ik zie dat ze een steen in haar hand heeft. Ik slik nogmaals, deze keer iets moeizamer. Mijn hart gaat als een gek tekeer. Ik breng de wagen vlak naast haar tot stilstand.

“Zo zo, en waar wilde jij heengaan?”, vraagt ze poeslief.

15:23 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook

05-03-11

De deur viel met een smak dicht (kortverhaal deel 1)

De deur viel met een smak dicht. Oh, geweldig! Dat kan er allemaal nog wel bij, dacht ik. Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Delhaize vandaag onverwachts gesloten was. Kon ik daar dan iets aan doen? Nee. Dan kan ik er ook niets aan doen dat er geen eten in huis is. Altijd dat gezaag rond mijn oren. In plaats van zelf misschien eens iets te doen. Maar o wee als ik eens iets vraag… Dan ben ik “de zaag”. Ik ben het hier echt kotsbeu. Over kots gesproken, gisteren was het weer zover.  Moet ik dat dan allemaal blijven pikken? Nee. Ik ben een volwassen vrouw van vijfentwintig jaar jong. Ik ben echt wel in staat om zelf mijn beslissingen te nemen. En dit incident heeft de emmer doen overlopen. Dit keer ben ik echt weg.

Ik neem een grote sporttas en prop er al mijn spullen in. Veel dingen liggen hier niet. Al lang niet meer. Met kleine moeite krijg ik de rits van de zak dicht. Ik plof op mijn bed neer en kijk nog een laatste keer rond. Dit was het dan. Ik denk wel dat ik de omgeving hier zal missen. In het bos, rustig en gezellig. Ja, ik hield er wel van. Ik voel dat ik nostalgisch word en roep mezelf meteen een halt toe. Vastbesloten grijp ik de zak van de grond en gooi hem over mijn schouder. Ik loop de deur uit, de trap af. De voorlaatste trede piept. Ik glimlach. Dat was ook één van de vele typische kenmerken aan dit huis. Wat had ik mezelf nu ook al weer voorgenomen in verband met dat nostalgische? Ik stap het huis uit en leg de sleutel onder de deurmat. Cynthia zal hem wel terugvinden, al kan me dat momenteel weinig schelen.

 

11:54 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook