27-08-10

Kortverhaal Deel 4

Dit was een ander geval. Deze poetsvrouw was gezet en dus sterk. Een weloverwogen keuze van onze ouders, die het intussen beu waren om door de politie ondervraagd te worden over een pukkel, een roze pakje, een doosje dieetpillen en een bril, die allemaal teruggevonden waren in onze tuin. Onze manier om te tonen wat er mis was met de poetsvrouwen. Moeder en vader hadden geen flauw idee dat wij erachter zaten. Maar deze keer hadden ze wel erg goed hun voorzorgen genomen. Ze hoopten dat als hun poetsvrouw sterker en weerbaarder zou zijn, er haar misschien niets (of op zijn minst toch minder?) zou overkomen. Gelukkig was de poetsvrouw niet ingelicht over de vorige gevallen. Op die manier stonden we een stapje voor op haar.

X. Krien

15:38 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

26-08-10

Kortverhaal Deel 3

 

De deur viel met een smak dicht en Paulien draaide zich verschrikt om naar de richting van het geluid. Ik kon de angst aflezen van haar blik. Haar grote bruine ogen stonden alert en hielden de omgeving nu extra nauwlettend in het oog. “Zijn ze… weg?”, vroeg de enige jongen in ons gezelschap aarzelend. Bentosi was onze veertienjarige, Mexicaanse buurjongen. Hij was donker van huidskleur en zijn ogen hadden een diepbruine kleur. Met zijn grote gestalte kon hij makkelijk doorgaan voor een man van zeventien, bijna achttien jaar. Hij had een duidelijke kaaklijn en fijne gelaatstrekken. Hij was niet onaantrekkelijk en daar was hij zichzelf erg goed van bewust. Paulien en ik ook, trouwens. Mijn zusje had heel even iets met hem gehad, maar door geheime omstandigheden (geen van beide repte er met een woord over) waren ze “uit elkaar gegroeid”. Ik keek om me heen. We zaten hier natuurlijk wel erg in het zicht. Om antwoord te geven op Bentosi’s prangende vraag, zei ik vertwijfeld: “Euhm… Ik denk dat één van de twee weg is. De poetsvrouw zelf is naar boven gegaan.” Dat leidde ik af uit de zware stappen die ik de trap had horen opgaan. Onze nieuwe poetsvrouw was namelijk niet één van de lichtste. Hoogstwaarschijnlijk hadden ze, moeder en vader, haar ingehuurd om haar postuur. Laat me het even uitleggen. Wij waren nu niet bepaald engeltjes op het vlak van poetsvrouwen. Paulien, Bentosi en ik hadden een clubje opgericht. PMD. Poetsvrouw Moet Door. Ik kan me levendig voorstellen hoe jij je nu voelt. Wat een rotkinderen zijn dat! Geloof me, elke poetsvrouw die wij gehad hebben, is uit de weg geruimd. Met reden. De één had een enorme pukkel op haar neus, de ander droeg altijd roze kleding (Bentosi had het daar niet zo voor), de volgende was te mager, de daaropvolgende had een bril… Erg vermoeiend.

x Krien!

 

10:13 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

24-08-10

Kortverhaal Deel 2

 

Paulien boog zich zachtjes naar voren, zodat haar glanzende donkerblonde haren met een gouden schijn van haar schouders af vielen. Haar haar was zo lang dat het tot aan de achterkant van haar knieën kwam. Ik zou nooit het geduld hebben gehad om maar liefst twee jaar niet naar de kapper te gaan. Paulien was een groot, normaal gebouwd meisje van dertien jaar oud met donkere ogen en perfect gevormde lippen. Door haar waren we hier terecht gekomen. “Ik heb het hen nog gevraagd, maar ik mocht niet… Sorry.”, zei ze met pijn in haar stem. En of ze er spijt van had. Het was nu al weer een dag geleden dat ze gedoucht had en hoewel wij er niets van merkten (of roken beter gezegd), vond zij het afschuwelijk. Ik zuchtte. “Paulien, stop daarover. We hebben nu wel belangrijker zaken aan ons hoofd. De poetsvrouw bijvoorbeeld?”, zei ik op mijn beurt met ergernis in mijn schorre stem. Ik had deze nacht niet goed geslapen en dat had zijn uitwerking niet gemist. Kuchend nam ik nog een slok van mijn glas water, dat ondertussen bijna leeg was. Ik hoorde een klik uit de gang komen. Moeder liet de verantwoordelijke van de “Bond Der Poetsvrouwen” uit.

x Krien

 

19:15 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

23-08-10

Kortverhaal Deel 1

 

“Er is maar één klein gênant probleempje. Ze gaan blijven zitten…”, fluisterde Paulien geïrriteerd naar ons. Hoe zouden we hier ooit uit kunnen ontsnappen? De nachtmerrie, die begonnen was vanaf het moment dat we besloten hadden om te gaan zingen, was alleen maar erger geworden. Ik bedoel, wat verwachtten ze eigenlijk van ons? Dat we zomaar zouden toehappen en onze onbezorgde jeugd met één vingerknip zouden opgeven? Dat was ik dus écht niet van plan. Wat Paulien erover dacht zou me worst wezen. Waarschijnlijk had ze er al over nagedacht en voor zichzelf en voor ons een besluit gevormd. Ik had zo’n voorgevoel dat ze ons dat besluit zo dadelijk zou meedelen.

x Krien

P.S.: Meer van het verhaal? Laat het me weten!

 

17:08 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

09-04-09

Zesde deel van zelfgeschreven kortverhaal (laatste)

Zesde en laatste deel

 

Ik had de kinderen net in bed gestopt en voelde me intens gelukkig. Het was Valentijnsdag en hij had heerlijk gekookt voor ons tweetjes. We waren allebei piekfijn uitgedost en hij had mijn favoriete kostje klaargemaakt. Toen ik voor de tweede keer opschepte, zag ik dat hij met een vreemde glinstering in zijn ogen naar me keek. Hij glimlachte en vroeg of het smaakte…

(voor meer info schrijf een reactie of mail me)

09:15 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kortverhaal |  Facebook

08-04-09

Vijfde deel van zelfgeschreven kortverhaal

Vijfde deel

 

Nadat ik wekenlang hopeloos geprobeerd had hem te bereiken, stond hij plots voor mijn deur. Hij had nagedacht, zei hij. Hij zou het me vergeven en alles vergeten. Weer voelde ik aan dat er iets niet pluis was en dat hij op de ene of de andere manier loog. Hij stond daar met de tranen in zijn ogen en toen hij naar de kinderen vroeg, liet ik mijn twijfels voor wat ze waren en zei ik hem dat hij terug mocht komen. Hij sprong in mijn armen, overmand door emoties en ik begon spontaan met hem mee te huilen. Waar was ik toch aan begonnen …

09:16 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kortverhaal |  Facebook

07-04-09

Vierde deel van zelfgeschreven kortverhaal

Vierde deel

 

Tot hij op een dag de woonkamer binnenstormde. Ik had hem nog nooit zo kwaad gezien. Hij stond met gebalde vuisten tegenover mij. Ik was zo onthutst dat ik geen woord kon uitbrengen. Hij had van vrienden gehoord dat ik hem bedrogen had. Ik probeerde hem te overtuigen dat dit niet waar was en dat hij mij moest vertrouwen. Ik zag hem nog steeds graag maar al die maanden hadden we weinig met elkaar gesproken en nu was er opeens iets gebroken. Hij zei dat hij moest nadenken. Ik zei nog: ‘Wacht!’, maar hij had de voordeur al achter zich dichtgevlamd. Ik stapte achteruit tot ik met mijn rug tegen de muur stond en liet me in schokjes naar beneden zakken. Ik voelde de tranen over mijn wangen rollen en toen hoorde ik Wendy huilen.

09:00 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kortverhaal |  Facebook