28-08-11

De deur viel met een smak dicht (deel 4)

 Ik rijd veel te snel de weg op en word even later geflitst. Mijn handen klemmen zich rond het stuur van de jeep en ik voel zweet parelen op mijn voorhoofd. Waarom moest ze nu net mij uitkiezen? Ik die nooit een vlieg kwaad doe, zelfs drie keer per dag mijn tanden poets en vrijwilligerswerk doe in het rusthuis in de buurt. Ik vloek en probeer de krop in mijn keel weg te slikken. Ik wacht voor een rood licht en sla dan af naar links, een verlaten bospad in. Na ongeveer honderd meter stop ik bruusk. Een konijntje stuift over de weg. Ik zucht, leg mijn hoofd op het stuur neer en begin te wenen.

08:00 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook

30-04-11

De deur viel met een smak dicht (kortverhaal deel 3)

“Zozo, en waar wilde jij heengaan?”, vraagt ze poeslief. Zou ik liegen? Ja, voor mijn eigen bestwil. “Ik ga boodschappen doen.”, antwoord ik zo normaal mogelijk. Cynthia laat haar blik over de auto glijden. “Waarom die sporttas?”, vraagt ze achterdochtig. Daar weet ik wel iets op. “Dat zijn jouw vuile kleren. Je hebt gisteren overgegeven, weet je nog wel?”, probeer ik. “Ik breng ze naar het wassalon.” Ze knikt goedkeurend en laat de steen vallen. “Zorg ervoor dat je snel terug bent,” zegt ze geërgerd, “want je weet wat er anders gebeurt…”. Een dun lachje vormt zich op haar gezicht. Ik wil het niet toegeven, maar ze heeft een zekere macht over mij. Ik start de motor en vertrek. In de achteruitkijkspiegel zie ik dat ze zich omdraait en vrolijk terugwandelt naar het huis. Ik moet hier dringend weg.

12:24 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook

19-03-11

De deur viel met een smak dicht (kortverhaal deel 2)

In de “voortuin”, die bestaat uit wat sparren en lokale grasplekken, staat mijn jeep glimmend in de zon op me te wachten. Cynthia zal voortaan zelf voor vervoer moeten zorgen, lach ik bij mezelf. Ik gooi de sporttas op de achterbank en installeer mezelf voor het stuur. Terwijl ik de lange laan inrijd die uitkomt bij ons “huis”, begin ik weer te twijfelen. Hoe moet ik het haar vertellen? Ik moet haar op de een of andere manier proberen gerust te stellen, anders draait ze sowieso door. Ik zeg haar gewoon dat haar geheim veilig is bij mij. Dat we geen contact meer zullen hebben maar dat ik haar nooit zal verraden. Zou ze dat slikken? Nu moest ik even slikken.

Aan het einde van de laan staat iemand. Rustig blijven. Gewoon doorrijden, ze kan je niets doen nu. Terwijl ik Cynthia nader zie ik een schaduw over haar gezicht glijden. Ze zal waarschijnlijk al verwacht hebben dat ik wilde weggaan. Ik verminder mijn snelheid wanneer ik zie dat ze een steen in haar hand heeft. Ik slik nogmaals, deze keer iets moeizamer. Mijn hart gaat als een gek tekeer. Ik breng de wagen vlak naast haar tot stilstand.

“Zo zo, en waar wilde jij heengaan?”, vraagt ze poeslief.

15:23 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook

05-03-11

De deur viel met een smak dicht (kortverhaal deel 1)

De deur viel met een smak dicht. Oh, geweldig! Dat kan er allemaal nog wel bij, dacht ik. Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Delhaize vandaag onverwachts gesloten was. Kon ik daar dan iets aan doen? Nee. Dan kan ik er ook niets aan doen dat er geen eten in huis is. Altijd dat gezaag rond mijn oren. In plaats van zelf misschien eens iets te doen. Maar o wee als ik eens iets vraag… Dan ben ik “de zaag”. Ik ben het hier echt kotsbeu. Over kots gesproken, gisteren was het weer zover.  Moet ik dat dan allemaal blijven pikken? Nee. Ik ben een volwassen vrouw van vijfentwintig jaar jong. Ik ben echt wel in staat om zelf mijn beslissingen te nemen. En dit incident heeft de emmer doen overlopen. Dit keer ben ik echt weg.

Ik neem een grote sporttas en prop er al mijn spullen in. Veel dingen liggen hier niet. Al lang niet meer. Met kleine moeite krijg ik de rits van de zak dicht. Ik plof op mijn bed neer en kijk nog een laatste keer rond. Dit was het dan. Ik denk wel dat ik de omgeving hier zal missen. In het bos, rustig en gezellig. Ja, ik hield er wel van. Ik voel dat ik nostalgisch word en roep mezelf meteen een halt toe. Vastbesloten grijp ik de zak van de grond en gooi hem over mijn schouder. Ik loop de deur uit, de trap af. De voorlaatste trede piept. Ik glimlach. Dat was ook één van de vele typische kenmerken aan dit huis. Wat had ik mezelf nu ook al weer voorgenomen in verband met dat nostalgische? Ik stap het huis uit en leg de sleutel onder de deurmat. Cynthia zal hem wel terugvinden, al kan me dat momenteel weinig schelen.

 

11:54 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal, verhaal |  Facebook

04-09-10

Kortverhaal Deel 6 (einde)

“Nu heb ik er genoeg van,”, siste moeder, “dit was de laatste keer. Laten we er komaf mee maken.” Vader knikte instemmend. Zijn blik was veelzeggend en zijn ogen spuwden vuur. “Rustig, schat. Het komt er nu op aan ons te beheersen. We willen toch niet dat alles voor niets geweest is?”, fluisterde ze sussend terwijl ze zijn arm eventjes aanraakte. Hij maakte een grommend geluid. Alles zou volgens plan verlopen. Nog even en dan zouden ze van die irritante wezens af zijn. Hij zette zijn pruik recht en trok zijn gewatteerd pak wat hoger op. Wat zou hij blij zijn als dit verleden tijd werd. “Heb je de politie verwittigd?”, ging moeder beheerst verder. Vader stak zijn duim omhoog bij wijze van bevestiging. Nu zou alles snel voorbij zijn…

 

Met dit open einde besluit ik mijn verhaal... x Krien

08:41 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

27-08-10

Kortverhaal Deel 4

Dit was een ander geval. Deze poetsvrouw was gezet en dus sterk. Een weloverwogen keuze van onze ouders, die het intussen beu waren om door de politie ondervraagd te worden over een pukkel, een roze pakje, een doosje dieetpillen en een bril, die allemaal teruggevonden waren in onze tuin. Onze manier om te tonen wat er mis was met de poetsvrouwen. Moeder en vader hadden geen flauw idee dat wij erachter zaten. Maar deze keer hadden ze wel erg goed hun voorzorgen genomen. Ze hoopten dat als hun poetsvrouw sterker en weerbaarder zou zijn, er haar misschien niets (of op zijn minst toch minder?) zou overkomen. Gelukkig was de poetsvrouw niet ingelicht over de vorige gevallen. Op die manier stonden we een stapje voor op haar.

X. Krien

15:38 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook

26-08-10

Kortverhaal Deel 3

 

De deur viel met een smak dicht en Paulien draaide zich verschrikt om naar de richting van het geluid. Ik kon de angst aflezen van haar blik. Haar grote bruine ogen stonden alert en hielden de omgeving nu extra nauwlettend in het oog. “Zijn ze… weg?”, vroeg de enige jongen in ons gezelschap aarzelend. Bentosi was onze veertienjarige, Mexicaanse buurjongen. Hij was donker van huidskleur en zijn ogen hadden een diepbruine kleur. Met zijn grote gestalte kon hij makkelijk doorgaan voor een man van zeventien, bijna achttien jaar. Hij had een duidelijke kaaklijn en fijne gelaatstrekken. Hij was niet onaantrekkelijk en daar was hij zichzelf erg goed van bewust. Paulien en ik ook, trouwens. Mijn zusje had heel even iets met hem gehad, maar door geheime omstandigheden (geen van beide repte er met een woord over) waren ze “uit elkaar gegroeid”. Ik keek om me heen. We zaten hier natuurlijk wel erg in het zicht. Om antwoord te geven op Bentosi’s prangende vraag, zei ik vertwijfeld: “Euhm… Ik denk dat één van de twee weg is. De poetsvrouw zelf is naar boven gegaan.” Dat leidde ik af uit de zware stappen die ik de trap had horen opgaan. Onze nieuwe poetsvrouw was namelijk niet één van de lichtste. Hoogstwaarschijnlijk hadden ze, moeder en vader, haar ingehuurd om haar postuur. Laat me het even uitleggen. Wij waren nu niet bepaald engeltjes op het vlak van poetsvrouwen. Paulien, Bentosi en ik hadden een clubje opgericht. PMD. Poetsvrouw Moet Door. Ik kan me levendig voorstellen hoe jij je nu voelt. Wat een rotkinderen zijn dat! Geloof me, elke poetsvrouw die wij gehad hebben, is uit de weg geruimd. Met reden. De één had een enorme pukkel op haar neus, de ander droeg altijd roze kleding (Bentosi had het daar niet zo voor), de volgende was te mager, de daaropvolgende had een bril… Erg vermoeiend.

x Krien!

 

10:13 Gepost door Krien in Verhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhaal |  Facebook